5 najbardziej znanych ukraińskich sportowców

Sport łączy ludzi na całym świecie. Wielu fanów zaciekle ogląda zmagania swoich ulubionych sportowców, a Ci trenują w pocie czoła, aby osiągnąć sukces. Tych pięciu sportowców osiągnęło niebywałe osiągnięcia na arenie międzynarodowej, na Ukrainie są bohaterami, którzy rozsławili kraj.

Andrij Szewczenko

Początek kariery

Urodził się w 1976 r. w małej wsi Dwirkiwszczynie, w obwodzie kijowskim. Jego przygoda z piłką nożną rozpoczęła się w wieku dziewięciu lat, gdy dostrzegł go łowca talentów. Pierwszym klubem, w którym zaprezentował swoje umiejętności był Dynamo Kijów. Swój debiutancki występ Szewczenko miał w meczu z Szachtar Doniec i zalicza się  go do bardzo udanych. Już wtedy zaprezentował umiejętności, które przykuły uwagę zarówno trenera jak i dziennikarzy.  Wraz z klubem „Szewa” doszedł do ¼ finału Ligi Mistrzów UEFA sezonu 1997/1998, a rok później do półfinałów. Sławę piłkarzowi przyniósł mecz przeciwko FC Barcelonie na Camp Nou, w którym Szewczenko trafił trzy gole, gwarantując Dynamo zwycięstwo. Po tym udanym występie kluby z całej Europy starały się o napastnika.

Z Ukrainy do Włoch

W 1999 roku doszedł do skutku transfer Andfija Szewczenko do włoskiego klubu A.C. Milan, z którym w późniejszym czasie odniósł takie sukcesy jak m.in. puchar Ligi  Mistrzów w sezonie 2002/2003, czy Mistrzostwo Włoch w 2004 r. Został również dwukrotnie wybrany na najlepszego strzelca serii A, a w 2004 r. zdobył Złotą Piłkę. W 2006 roku opuścił włoski klub i przeniósł się do angielskiego Chelsea. Po dwóch latach i słabym sezonie wrócił ponownie do A.C. Milan.  Po dziesięciu latach w 2009 roku „Szewa”  znowu reprezentował barwy swojego pierwszego klubu Dynama Kijów.

Reprezentacja Ukrainy

Andrij Szewczenko reprezentował barwy Ukrainy w reprezentacji kraju od 1994 r. Początkowo występował on w kadrze U-18, następnie U-21, a w 2005 roku zadebiutował w reprezentacji Ukrainy w spotkaniu z Chorwacją podczas eliminacji  do Euro-96. Z reprezentacją najdalej doszedł do ćwierćfinału Mistrzostw Świata w Niemczech w 2006 r.

Sukcesy indywidualne

Andrij Szewczenko odniósł również sukcesy indywidulane. To właśnie do niego należy rekord występów i strzelonych bramek dla kadry Ukrainy, został również wielokrotnie wybrany na najlepszego piłkarza Ukrainy oraz króla strzelców Ligi Mistrzów. Obecnie jest trenerem reprezentacji Ukrainy.

 

Bracia Klitschko

Witalij Klitschko – początek sportu

Tych braci kojarzy pewnie każdy fan boksu. Witalij Klitschko to starszy brat ze słynnego bokserskiego rodzeństwa. Urodził się w 1971r. w Biełowodskoje na północy Kirgistanu. Na pierwsze zajęcia z boksu Witalij udał się w wieku trzynastu lat kiedy w jego szkole powstała drużyna pięściarska. Po przeprowadzce do Kijowa w 1985 roku Klitschko rozpoczął lekcję karate a później kickboxingu. Już jako nastolatek całe popołudnia spędzał na siłowni doskonaląc swoje umiejętności.

Zawodowa kariera

Przygodę z zawodowym boksie Witalij rozpoczął w 1996 roku w walce, którą wygrał w drugiej rundzie z Amerykaninem Tonym Bradhama. W 1999 roku starszy z braci zdobył tytuł mistrza świata organizacji WBO w królewskiej wadze poprzez nokaut Herbiego Hide’ a. Niestety dwa lata później stracił tytuł na rzecz Chrisa Byrda. Jednym z najbardziej pamiętliwych pojedynków jest ten przeciwko Lennoxowi Lewisowi z 2003 roku. Walkę ta określano mianem „Starcia Tytanów”, Klitschko przyjmował ciosy, które powaliłby niejednego zawodnika udowadniając, że ma szczękę z granitu. Niestety sędzia nie dopuścił Witalija do 7 rundy z powodu odniesionych obrażeń. Kolejny sukces jaki odniósł to tytuł Mistrza Świata organizacji WBC, pokonując w 8 rundzie Corrie’ego Sandersa. W 2004 roku po pokonaniu Corrie’ego Sandersa pięściarz ogłosił koniec kariery. Po czterech latach Dr Iron Fist wrócił jednak na ring i w 2008 roku podczas gali w Berlinie pokonał Nigeryjczyka Samuela Petera, odbierając mu mistrzostwo świata wagi ciężkiej organizacji WBC. W późniejszych latach Klitschko stoczył walki m.in. z Albertem Sosnowskim, Tomaszem Adamkiem czy Dereckiem Chisorą, wszystkie skończyły się zwycięstwem Ukraińca. Na swoim koncie bokser ma stoczone 47 walk, z czego 45 wygrał.

 

Wladimir Klitschko

Wladimir Klitschko urodzony w Semipałatyńsku w 1976 roku, młodszy brat Witalij Klitschko. To pięściarz, o którym usłyszał cały świat. Liczne sukcesy takie jak złoty medal Igrzysk Olimpijskich w Atlancie w 1996 roku, pięciokrotne Mistrzostwo Ukrainy, czy Mistrzostwo Europy juniorów w 1993 roku zdobył już za czasów swojej amatorskiej kariery. Zawodowo zadebiutował w walce z Fabianem Mezą w 1996 roku. W następnych latach odniósł 24 zwycięstwa, pierwszą porażkę doznał dopiero w 1998 roku z amerykańskim pięściarzem Rossem Puritty. Jednak ta porażka nie wpłynęła na dalsze sukcesy sportowca. W 2000 roku odebrał tytuł wagi ciężkiej „WBO” amerykańskiemu Chrisowi Byrdowi, który wcześniej wygrał z jego starszym bratem. Passa sukcesów trwała dalej. Ukrainiec w obronie swojego tytułu walczył z Derrickiem Jeffersonem, Fransem Bothą, Charlesem Shuffordem, Rayem Mercerem i Jameelem McCline, wszystkie walki wygrał. Tytuł mistrzowski stracił w 2003 roku podczas walki z Corriem Sandersem. Walka skończyła się już w drugiej rudnie przez nokaut. Ukrainiec wrócił do formy i w kolejnych walkach pokonał DaVarryla Williamsona, Eliseo Castillo, Samuela Petera. W konkursie na tytuły ciężkie „IBO” i „IBF” w 2006 roku wygrał po raz kolejny z Chrisem Byrdą. W 2008 roku zachował tytuły wagi ciężkiej „IBF” i „IBO” i zdobył tytuł wagi ciężkiej „WBO”, pokonując mistrza wagi ciężkiej „WBO”, Sułtana Ibragimowa. Era zwycięstw zakończyła się w 2015 roku w walce z Tysonem Fury przegrywając na punkty (115:112, 115:112, 116:111 na korzyść Fury’ego). Dwa lata później przez techniczny nokaut został pokonany przez Brytyjczyka Anthonego Joshuę, gdzie stawką  były trzy pasy mistrzowskie federacji IBF, IBO i superczempiona WBA. W 2017 roku Wladimir Klitschko ogłosił koniec kariery mając  na swoim koncie 64 zwycięstwa z 69 pojedynków.  

 

Jana Ołeksandriwna Kłoczkowa

W 2004 roku uznana za najlepszą pływaczkę świata Jana Kłoczkowa urodziła się 7 sierpnia 1982r. w Symferopolu.

W 2000 roku na Igrzyskach Olimpijskich w Sydney zdobyła 2 złote medale w stylu zmiennym na 200 m i 400 m oraz srebrny medal w stylu dowolnym na 800 m. Swój sukces powtórzyła na kolejnych igrzyskach w Atenach w 2004 roku, gdzie również zdobyła dwa złote medale w stylu zmiennym. Ponad to ukraińska pływaczka została cztery razy Mistrzynią Świata na długim basenie w stylu dowolnym i zmiennym oraz pięć razy Mistrzynią Świata na krótkim basenie również w stylu dowolnym i zmiennym. Na tym jednak sukcesy Kłoczkowej się nie kończą. Do wcześniej wymienionych tytułów dochodzi również 10 tytułów Mistrzyni Europy na długim basenie i 9 tytułów Mistrzyni Europu na krótkim basenie. Ponad to zdobyła wiele srebrnych i brązowych medali na imprezach międzynarodowych.

Serhij Bubka

Początek Kariery

„Car Tyczki”, bo tak nazywano Bubkę urodził się 1963 roku w Ługańsku, które wówczas leżało na terytorium ZSRR. Już jako młodzieniec Serhij lubił uprawiać różne dyscypliny sportu, w prawdzie początkowo tylko na podwórku ze starszym baratem i kolegami, ale już wtedy wykazywał się duchem rywalizacji. Przygodę ze skokiem o tyczce zaczął w wieku dziewięciu lat, pod okiem trenera Witalijowa Pietrowowa.

Sukces za sukcesem

Swój pierwszy wielki sukces odniósł w Mistrzostwach Świata 1983 w Helsinkach. W następnych latach Serhij Bubka dokonał czegoś czego nikomu przed nim nie udało się osiągnąć – przekroczył wysokość sześciu metrów. Swój pierwszy złoty medal Igrzysk Olimpijskich zdobył w Seulu w 1988 roku, reprezentując wówczas ZSRR. W kolejnych latach „Car Tyczki” poprawił swój rekord świata o 21 centymetrów. Do kolejnych Igrzysk Olimpijskich, które odbyły się w Barcelonie w 1992 roku Bubka zdobył tytuł Mistrza Świata zarówno w hali, jak i na otwartym stadionie. Niestety na Igrzyskach w Barcelonie nie udało mu się zdobyć żadnego medalu. Ta porażka jednak nie stanęła na przeszkodzie, aby Ukrainiec osiągnął kolejne sukcesy. I tak reprezentując już niepodległą Ukrainę zdobył tytuł Mistrzostw Świata w Stuttgarcie (1993) i Göteborgu (1995) oraz złoto Halowych Mistrzostw Świata w Barcelonie (1995). Kolejny rekord świata pobił w 1993 roku kiedy skoczył 6,15 m, a w 1993r. ustanowił rekord globu na otwartym stadionie pokonując poprzeczkę zawieszoną na wysokości 6,14m.

Kontuzja

Kolejne Igrzyska Olimpijskie 1996 w Atlancie również nie były udane dla Bubki, ponieważ kontuzja ścięgna Achillesa uniemożliwiła mu udział w zawodach. Swój ostatni krążek w wielkiej imprezie „Car Tyczki” zdobył podczas Mistrzostw Świata w Atenach w 1997 roku. Z powodu kolejnych kontuzji Serhij Bubka nigdy nie poprawił już rekordu z 1994 roku, powrócił również uraz ścięgna Achillesa, który przeszkodził mu w zdobyciu medalu na Igrzyskach Olimpijskich w Sydney w 2000 roku. Sportową karierę Serhij Bubka zakończył w 2001 roku.

Autor: 
Emanuela Kołodziej
Dział: 

Dodaj komentarz

CAPTCHA
Przepisz kod z obrazka.
6 + 5 =
Rozwiąż proszę powyższe zadanie matematyczne i wprowadź wynik.

e-magnes